ای روشنایی بخش روح بی قرارم

 فانوس  شبهای  بلند  سردو تارم

 

مهتاب هم درپیش چشمم بی فروغ است

 حتی اگراینجا نباشی درکنارم

 

سوزخزان درباورم معنا ندارد

 من باخیالت هم در آغوش بهارم

 

می بافمت بردار دل هرلحظه باشوق

 می گیرم ازچشمان تو الگویی دارم

 

یادتو جادو می کنددرمن همیشه

 رنگ تو می گیرد همه نقش ونگارم

 

ای چلچراغ لحظه های کنگ وتاریک

 خورشیدگرما بخش فصل انتظارم

 

گربخت گردون فلک ما را جدا کرد

می مانم اما برسرقول و قرارم

 

می سوزم ومی سازم اینک باغم عشق

 ای روشنایی بخش روح بی قرارم

 

شاعر : جمیله عجم