همه هست آرزویم که ببینم از تو روئی

 

چه زیان تو را که من هم برسم به آرزوئی

 

به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم

 

همه جا به هر زبانی ز تو هست گفتگوئی

 

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

 

تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جوئی

 

چه شود که از ترحم دمی ای سحاب رحمت

 

من خشک لب هم آخر ، ز تو تر کنم گلوئی

 

به ره تو بسکه نالم ز غم تو بسکه مویم

 

شده ام ز ناله نائی ، شده ام ز مویه موئی