لیـــــــــلــــــــــی شــــــــــــــب

شد به مهمانی راهب چو سر پاک حسین

گفت با آن سر پر خون به دو صد شیون و شین

ای سر اندر نظرم ، جلوه یحیی داری

از رخت نور عیان چون کف موسی داری

یا مسیحائی و از عرش برین آمده ای

خوش به سر وقت من گوشه نشین آمده ای

جان من باد به فدایت که تو مهمان منی

ز تو شرمنده ام ای سر ، که تو مهمان منی

راهبـــــــــا مـــــــــــن زاده پــــــــــــیغمبرم

مـــــــــــهمان ایـــــن گــــــــــروه کــــــافرم

گر خبر جوئی ز مــن ای غـــم نــصیب

بـــاش آگـــه مـــن غریبم مــن غــریب

رحــــم نــــنمودند بــر احــــوال مــــن

آب را بــــــــستند بر اطفـــــال مـــــن

روز عــــاشورا بــــــه فــــرمان یـــــزید

کــرد شــمرم با لب عطــشان شهید